ต้นไม้ในขวดแก้ว

ต้นไม้ในขวดแก้วหยิบขวดแก้วมาหนึ่งขวด มีคนรักหนึ่งคน เติมน้ำในขวดแก้ว ครึ่งขวด หยิบต้นไม้ ใส่ลงไป เติมเต็มให้กับคนรัก ดูแล ห่วงใย เอาใจใส่กันและกัน นำต้นไม้ในขวดแก้วไปวางไว้ในที่ ที่ เห็นว่าสมควร เก็บเอาคนรักไว้ในใจ ให้อิสระ ซึ่งกันและกัน ต้นไม้ในขวดแก้ว ไม่ต้องดูแลเอาใจใส่ตลอดเวลา นาน ๆ เติมน้ำให้หน คนรัก ไม่จำเป็นต้องเห็นหน้ากัน หรืออยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน แต่ไม่ลืมว่าเรามีกันและกัน ้นไม้ในขวดแก้ว ไม่มีวันตาย ถ้าไม่ขาดน้ำ คนรัก ไม่มีวันพรากจากกัน ถ้าหมั่นดูแลหัวใจของกันและกัน ที่สำคัญ คือการซื่อสัตย์ต่อคนรัก ต้นไม้ในขวดแก้ว แตกสลายได้ง่าย เมื่อเผลอไปปัด หรือวางในพื้นที่ไม่เรียบ – หมิ่นเหม่ คนรัก แตกแยกจากกันได้ยาก หากไม่หนีปัญหา หันหน้าเข้าหากัน เอาเหตุผลมาคุยกัน ให้เกียตริกัน ทำไมต้นไม้ในขวดแก้ว ถึงไม่ตาย เมื่อมันไม่มีดิน เพราะต้นไม้บางตันหยั่งรากได้ทั้งในน้ำ หรือ ใต้ดิน ทำไมคนรักไม่หวงแหน หรือ ระแวง ว่าอีกคนมีใครซ่อนไว้หรือเปล่า เพราะ รากฐานของคนสองคนอยู่ที่การไว้ใจดังนั้น ตันไม้ในขวดแก้ว จึงดูแล ได้ง่าย เมื่อรู้ว่ามันเป็นพืชชนิดใดแต่………… คนรัก….ยากนัก หากไม่รู้จักเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา ไม่รู้จักการให้อภัย ไม่รู้จักการไว้ไจ เราก็จะไม่มีวันรู้จัก… ความรัก…ที่แท้จริง………

Hope and Hope..

Hope and Hope..หวังคุณเคยหวังบ้างไหม.........ฉันคนหนึ่งที่มีความหวัง ความหวังที่อยากได้รับคำตอบที่หน้าพอใจ คาดหวังในเรื่องงาน เรื่องความรัก เรื่องต่างๆๆที่เราหวังจะให้สมดังใจปรารถนาแต่เมื่อความผิดหวังนั้นเข้ามาเยือนคุณรู้สึกอย่างไร รู้สึกเหมือนฉันไหม .... ..รู้สึกท้อแท้ รู้สึกเหนื่อยล้า รู้สึกหมดหวัง รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว รู้สึกเหมือนไม่มีใครมองเห็นเรา รู้สึกเหมือนท้องฟ้ามืดหมน รู้สึกเหมือนเดินหลงทาง รู้สึกโดดเดี่ยว......เคยมีความรู้สึกนี้บางไหม....ตอนนี้ฉันมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา....รู้สึกอยากพักผ่อน รู้สึกเหนื่อยล้า รู้สึกไม่อยากหวังต่อ รู้สึกไร้จุดหมาย เหมือนตัวล่องลอยอยู่ในอากาศเพียงลำพัง.......แต่ฉันจะไม่หยุดความหวังหรอก แต่ตอนนี้แค่อยากพัก อยากขอเวลาที่จะเริ่มหวังต่อ อยากขอเติมความหวังครั้งใหม่ให้มันพร้อมและเติมให้เต็มก่อนการเดินทางแห่งความหวังครั้งใหม่ ..บางคนมีความหวังที่แตกต่างกันไป หวังอยากใครมารัก หวังอยากได้สิ่งนั้นสิ่งที่ดี....แต่ก่อนที่จะหวังให้ใครมารัก เรารักตัวเองหรือยัง รักมากพอหรือยัง......ความหวังของฉันคือเรื่องงาน เรื่องความรัก พอฉันหวังมัน ฉันก็กลัว กลัว กลัว ความผิดหวังฉันเลยไม่กล้าที่จะหวังแต่ก็แอบหวังนิดๆๆและอยากให้สมหวัง...ความจริงแล้วฉันกลัวความผิดหวังมาก มากเสียจน ไม่กล้า ไม่กล้า เข้าไปใกลัมัน ฉันกลัว กลัวที่จะรับมันไม่ได้ และ กลัวความผิดหวัง ฉันเลยไม่กล้า ไม่เคย กล้า ด้วยซ้ำที่จะเปิดหัวใจและไม่อยากให้ใครเข้ามา ในนั้นฉันป้องกันตัวเองจากความผิดหวัง ป้องกันโดยไม่ยอมเปิดประตูให้มันเข้ามา ฉันปิดโอกาสทุกอย่างเพื่อไม่ให้มันเข้ามาหาฉันได้ ฉันปิดมันสนิทเลยที่เดียว แม้จะมีใครบางคนที่หยิบยืนความหวังนั้นมาให้ฉัน แต่ฉันไม่กล้ารับมัน ฉันกล้า กลัวว่า ถ้าฉันเกิดให้ความหวังของฉันไป ฉันอาจได้รับกับความผิดหวังนั้นก็ได้ กลัวว่าจะยอมรับมันไม่ได......ความกลัว......คุณ มีความกลัวไหม.........กลัวถูกทอดทิ้ง กลัวโดดหลอก กลัวเสียใจ กลัวความผิดหวัง กลัวเขาไม่รักกลัวเขาไม่คิดเหมือนกัน ความกลัวต่างๆๆๆนามันอยู่ในใจฉัน ฉันดูเป็นคนเข็มแข็ง แข็งแกร็งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น สนุกสนาน ไม่เคยมีใครเห็นความกลัวของฉัน ฉันเก็นมันไว้เพียงลำพังในใจฉันมันสบสน วุ่นวาย แต่ข้างนอกของฉันเป็นเกราะกำพังจากสิ่งที่ฉันสร้างมันไว้ สร้างมัน เพื่อป้องกันจากสิ่งต่างๆๆที่ฉันกลัว สร้างมันสูงเสียดฟ้า สร้างมันแข็งเกร่งยิ่งกว่า เพื่อมิให้มันเข้ามาได้ ไม่ให้มันเข้ามาใกลัตัวฉัน ฉันเลยปิดมัน ..............และความกลัวนี้มันอยู่กับฉันเนินนานเหลือเกิน.......ทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา ฉันกลัว กลัว และไม่กล้าคิดไปไกล ไม่กล้าให้ความหวัง และไม่กล้าหวัง เพราะกลัวความผิดหวัง กลัวรับมันไม่ได้...เมื่อเจอหน้าเขา ฉันก็กลัว.......กลัวจนไม่กล้าเจอ..........เมื่อเจอก็ปกปิดอารมณ์ ความรู้สึกนั้น ไม่ให้เขารู้ ความรู้สึกที่ฉันกลัวอย่างยิ่งที่จะได้รับคำตอบที่ฉันกลัวนักหนา จึงทำให้กำแพงของฉันยังไม่พังสักที ............................................................................................................

เวลาแห่งชีวิต

เวลาแห่งชีวิต
ณ เสี้ยววินาทีนี้เท่านั้น ที่เรายังมีชีวิตอยู่ณ เสี้ยววินาที นี้ จึงเป็นเวลาที่มีค่าที่สุดของชีวิตจึงต้องทำเสี้ยววินาทีนี้ให้ดีที่สุด
จงมีสติอยู่กับปัจจุบันไม่พึงหวนละห้อยความหลังไม่พึงเพ้อเจ้อหวังในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงให้มองดูให้รู้ชัดเจนหรือให้ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็นชัดในสิ่งนั้นๆ
เตรียมกิจสำหรับอนาคตให้พร้อมไว้อย่าให้กิจนั้นบีบคั้นตัว เมื่อถึงเวลาต้องทำเฉพาะหน้า
ความประมาทเป็นทางแห่งความตายความไม่ประมาทเป็นทางแห่งความไม่ตายคนไม่ประมาทย่อมไม่ตาย
คนประมาทเหมือนคนที่ตายแล้วการตกอยู่ในความประมาทคือเอาเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้าอะไรที่ยังมาไม่ถึงก็ไม่เอาใจใส่อะไรข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ก็ช่างมันอยู่ไปวันๆ
การไม่ประมาทคือ การไม่ปล่อยปละละเลย ไม่นอนใจกระตือรือร้น ขวนขวาย เร่งรัดจัดทำ
วันคืนล่วงไป บัดนี้เราทำอะไรอยู่
เวลาคือชีวิต มันไม่มีวันย้อนกลับและไม่มีอะไรมาทดแทนมันได้การปล่อยเวลาให้สูญเสียไปเปล่าๆเท่ากับเป็นการปล่อยชีวิตไปเปล่าๆแต่การเป็นนายเหนือเวลาของท่าน
เท่ากับการเป็นนายเหนือชีวิตของท่านที่ท่านจะได้ประโยชน์จากมันมากที่สุดเมื่อท่านใช้เวลาให้สูญเสียไปอย่างไม่มีประโยชน์ท่านก็จะใช้ชีวิตของท่านอย่างไม่มีค่าเช่นกัน