เหงา2

…หากว่าคืนนี้ไม่มีดาว
ท้องฟ้าคงดูเหงาไม่สดใส
มีเพียงดวงจันทร์ที่ส่องแสงรำไร
เรียกน้ำตาจากคนอ่อนไหว...คนนึง

…แต่คืนนี้ฉันไม่มีเธอ
หัวใจจึงละเมอพร่ำเพ้อแต่คำว่าคิดถึง
อยากเก็บเธอไว้ให้ลึกสุดใจในห้วงคำนึง
ยังคงลึกซึ้ง..กับอดีตที่เคยตราตรึง..ของเรา

…ค่ำคืนนี้ เธอคนดีไปอยู่ที่ไหน
จะรู้บ้างไหม..ว่ามีใครคนหนึ่ง..แอบเหงา
ฝากกระซิบผ่านสายลมไปเบา-เบา
ว่าคนขี้เหงาคนนี้..คิดถึงเธอ

…ได้แต่ปลอบตัวเองในวันเหงา
ทรุดตัวลงตรงมุมเก่า-เก่าของฉัน
ข้างหน้าต่างบานเดิม..ตรงนั้น
คือที่ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

…จำได้ไหมบทเพลงของเรา
ที่เธอร้องให้ฉันฟังเบา-เบาเสมอ-เสมอ
ใต้ต้นไม้ใหญ่..ที่เรามักไปพบเจอ
กับเก้าอี้สีขาวที่ฉันและเธอ..นั่งข้างกันเสมอมา

…ในสวนดอกไม้หลากสี
ฉันมักชวนเธอมาเดินเล่นที่นี่..เมื่อเธอมาหา
ฉันชอบวิ่งไล่จับผีเสื้อหลากหลายพันธุ์นานา
แล้วเธอมักจะบอกกับฉันว่า..อย่าซนสิจ๊ะคนดี

…ข้างสระน้ำใหญ่ที่อยู่ใกล้-ใกล้
ซึ่งฉันมักจะได้..ฟังเธอเล่านิทานที่นี่
ฉันเอนตัวหนุนตักเธอ แล้วก็เผลอหลับไปทุกที
ภาพอดีตเหล่านี้..ยังคงชัดเจนในใจ

...แต่มาวันนี้..ฉันไม่มีเธอ
ภาพทุกภาพที่ได้เจอ..จึงมีแต่ความร้าวไหว
ฉันเหงา..รู้หรือเปล่า..แต่ไม่รู้จะบอกเล่ากับใคร
กลับมาจะได้ไหม..อย่าทิ้งฉันไว้ ให้ต้องเดียวดายอีกเลย

ภาพความทรงจำเก่า-เก่า
ยังคงอยู่ในใจเหงา-เหงา ดวงนี้เสมอ
นับจากวันแรกที่ได้พบเจอ
จนถึงวัน ที่บอกรักเธอออกไป

ไม่รู้..เธอยังจำได้หรือเปล่า
กับเรื่องราวที่ดูอ่อนไหว
ใครบางคนที่คอยห่วงใย
เค้ายังเก็บเธอไว้ในใจเรื่อยมา

นานแล้วสินะ ที่ไม่ได้พบเจอ
แต่ฉันยังรอเสมอ สักวันเธอจะกลับมาหา
แม้ว่านานแค่ไหน ฉันก็รอได้หากเธอกลับมา
พร้อมคำ-คำเดิมที่ว่า "รักเธอ" ไม่เคยเปลี่ยนไป

…ครั้งหนึ่ง..ในชีวิต
เคยไหม..ที่รู้สึกผิดจนใจล้า
ได้แต่นั่งเหงา..ใช้สองมือเปล่าปาดน้ำตา
ปล่อยให้วันเวลา..ค่อย-ค่อยผ่านไป

…หลับตา..ซบหน้าลงกับหมอน
หัวใจร้าวรอน..ยังถูกบั่นทอน..ด้วยความอ่อนไหว
แม้ไม่มีเธออยู่ตรงนี้..ภาพเธอก็ชัดเจนอยู่ดี..ในใจ
ไม่รู้จะผิดมากไหม..ถ้าหากหัวใจ..ฉันยังรักเธอ

…วันนั้นที่เธอร่ำลา
ใจฉันจึงได้รู้ว่า..ยังคงห่วงหาและรักเธออยู่เสมอ
แต่ในวันนี้..ฉันรู้ดี..ว่าไม่มีสิทธิ์ไปพบเจอ
คนดีที่ดีเสมอ..แต่ฉันกลับมีให้เธอ..แค่ความเย็นชา

…ไม่ได้ต้องการให้เธออภัย
แค่อยากให้เธอรู้ไว้..ฉันไม่ตั้งใจจะหนีหน้า
ไม่อาจทำใจ..ที่เห็นเธอตัดใจ..จากลา
กลัวเธอจะเห็นน้ำตา..จึงไม่กล้า..ฟังคำร่ำลาจากเธอ

เหงา ๆ

...เมื่อรักใคร..ก็หวังไว้..ได้รักตอบ
หวังชิดชอบ..เผยความใน..ใจหวั่นไหว
แต่ที่เห็น..ไม่ได้เป็น..เช่นดั่งใจ
ต้องกลับกลาย..เป็นคนเศร้า..หนาวน้ำตา

...เปรียบความรัก..เป็นดอกไม้..ที่ใสสด
ดูงามงด..ตราตรึงใจ..ใฝ่ฝันหา
ไม่กี่วัน..กลีบดอกนั้น..พลันโรยรา
เจ็บจนล้า..หมดค่ารัก..ต้องหักใจ

...แต่จะห้าม..ได้อย่างไร..ใจคนเศร้า
ทนปวดร้าว..เพราะรักแท้..ยากแก้ไข
ไม่อาจห้าม..ความรู้สึก..ลึกข้างใน
จึงเก็บไว้..ในฤดี..ที่มั่นคง

…ต้องทนทุกข์..ทรมาน..ผ่านเวลา
เพื่อได้มา..ซึ่งความรัก..จักประสงค์
แม้วันนี้..ไม่เหมือนที่..เจตจำนง
ก็ยังคง..รักต่อไป..ตามใจเรา

…ไม่มีใคร..ห้ามรักได้..อย่างที่คิด
หากชีวิต..ไม่มีรัก..คงหักเฉา
แม้เจ็บบ้าง..เพราะรักร้าง..ไม่เหลือเงา
ดีกว่าเรา..ต้องนั่งเหงา..เฝ้าดายเดียว

คนขี้เหงา

ยังไม่รู้เลยว่า ณ วันนี้
...หัวใจดวงที่ฉันมี....ประโยชน์มันอยู่ตรงไหน
......ไร้ค่า...ยิ่งกว่าเศษขยะบนผืนทราย
.........ไม่มีความหมายกับใครสักคน
............ได้แต่เหงาไปวันวัน
...............ไม่ยอมผูกพันกับใครเลยสักหน
..................เวลาผ่านเนิ่นนาน...เสียจน
.....................อยากมีใครสักคน...แต่ไม่มี
........................เพิ่งรู้สึกตัว
...........................แล้วก็เริ่มรู้สึกกลัววันพรุ่งนี้
..............................ถามพระจันทร์...จะเริ่มผูกพันกับใครดี
.................................จันทร์เงียบไม่ตอบสักที...รอบรอบตัวเราวันนี้...ไม่มีใคร